Ryba księżycowa IQF

Wyobraźmy sobie przekonanie tak zakorzenione w biologii, że kwestionowanie go wydawało się absurdalne: ryby są-zimnokrwiste i kropka. A teraz wyobraźcie sobie tę pewność, która rozwiewała się w chwili, gdy naukowcy ujrzeli rybę księżycową, stworzenie płonące własnym ogniem od nosa po ogon. Żadna inna ryba w historii nie osiągnęła tego, co ta,-ćwicząc endotermię, która nie poprzestaje na częściowych pomiarach, zalewając jamę jelitową, mięśnie pływające, a nawet płetwy piersiowe wyhodowanym w domu ciepłem. Typowi podejrzani wśród-wyczynowych pływaków, jak niektóre rekiny makreli i tuńczyki olbrzymie, oszukują system tylko lokalnie, chroniąc mózg lub siatkówki przed zimnem, pozostawiając resztę ciała sztywniejącą przy każdym stopniu zanurzenia. Moonfish podąża radykalnie inną drogą. W jego komorze skrzelowej ukryta jest niemal niemożliwie splątana siatka maleńkich naczyń krwionośnych ułożonych w sparowane prądy, które płyną w ścisłej opozycji. Krew żylna, orzeźwiająca po przejściu przez metabolicznie aktywną tkankę, przepływa bezpośrednio obok świeżo schłodzonej krwi tętniczej powracającej ze skrzeli. W ciągu krótkiej chwili ich ścieżki się pokrywają, energia kaloryczna przepływa przez przepaść, odzyskując ciepło, które w przeciwnym razie przedostałoby się do oceanu. To, co zwierzę zyskuje, ma charakter przemieniający. Na głębokościach, gdzie światło słoneczne nigdy nie dociera, a temperatura utrzymuje się tuż powyżej zera, zmarznięci-ogłuszeni rywale poruszają się jak przez melasę. Z kolei księżycfish utrzymuje łożysko mięśniowe na stałym poziomie 9 stopni F (5 stopni) nad temperaturą otoczenia, utrzymując gwałtowne przyspieszenie i reakcję wyzwalającą w warunkach, w których każdy inny duży drapieżnik grzebał w zwolnionym tempie. Ciemność i ciśnienie nic tu nie znaczą.