Ryba księżycowa AA IQF

Podstawowa zasada biologii morskiej głosiła, że ​​u ryb prawdziwa-do-ciepła krew-od ogona nie jest możliwa-. Przekonanie to nie było kwestionowane przez wieki, dopóki ryba księżycowa nie wypłynęła na powierzchnię z zamarzniętych głębin. Wśród wszystkich mieszkańców oceanu ten pojedynczy gatunek podważył tę zasadę, udowadniając, że ryba może wytrzymać endotermię w całym swoim wnętrzu, zamiast jedynie ogrzewać kilka uprzywilejowanych przedziałów. Niektórzy szybko-krewni krewni, w tym tuńczyk i niektóre rekiny, przetaczają część ciepła metabolicznego do czaszki lub oczodołów, ale reszta ich mechanizmów pozostaje zniewolona przez temperaturę wody. Moonfish całkowicie zrzucił te łańcuchy. Jego skrzela skrywają niezwykle zwartą sieć naczyń krwionośnych ułożoną w taki sposób, że chłodna krew napływająca i ciepła wychodząca przepływają obok siebie przeciwległymi pasami, oddzielone szczelinami ledwo widocznymi gołym okiem. Ta architektura przeciwprądowa działa jak pułapka termiczna, wychwytując ciepło ze strumienia, który ma wyjść, i przekazując je z powrotem do strumienia, który ma do niego wpłynąć, odgradzając wszelkie znaczące straty na zewnątrz. Praktyczna przewaga, jaką to zapewnia, jest ogromna: setki metrów pod ziemią, w krainie wiecznej nocy i{11}}mroźnej wody, ektotermiczni wrogowie popadają w odrętwienie i niezdarnie atakują. Tymczasem księżycowa ryba przecina czerń z niesłabnącą szybkością i ostrym jak brzytwa czasem reakcji, a jej mięśnie są zablokowane na stałym poziomie 9 stopni F (5 stopni) powyżej otaczającego chłodu, niezależnie od tego, jak daleko się schodzi i jak całkowita staje się ciemność.